درد پرتاب سنگ را حس کرده ام و نمي ترسم.....
من کلاغم
زير باران آزاد گريه ميکنم و زير آفتاب٫رها٫پرواز...
شبانگاهان که آسمان رنگ بال من ميگيرد٫
لا به لاي هوا ميرقصم...
بي دغدغه از چشمهاي پنهان ٫
بي خيال از نگاههاي دزدانه٫
بدون دل نگراني از تفنگهاي شکاري...
من يک کلاغم
کلاغ بودن افتخار عجيبيست
کلاغ بودن٫
شانس بزرگيست........ دلتنگم ،

با تمامي غرورم در مسلخ خود به زانو در آمده ام ،

باد غربت به روي پاي بست ويران دلم مي وزد ،
ضربآهنگ ناهماهنگ قلبم خسته از اين تلاش بيهوده خواستار سكونند ،

و در اینه کسی به من می گوید: تابوت هزارپا
درجدال وردي وگناهي
تا گورهاي ايستاده
و گنبد های سبز
عروسكي درگورستان جامانده است که روز را تا خودكشي‌
را تا سلول‌ انفرادي‌

---