با حسی به سرخی خون ایستاده ام

علی کلایی

yuyop — Wed, 13 May 2009 12:11:18 GMT

من از یک هم فکر یا هم مسیر دفاع نمی کنم یا به دنبال دفاع از هیچکس نیستم فقط دلم برای یک دوست که تو بدترین روزای زندگی کنارم بود تنگ شده متاسفانه هر روز خبری ناامید کننده از امید به بهبود اوضاع کشور می شنوم فکر میکنم میزان تحمل حاکمیت داره به قدری کاهش میکنی که هر خان قلیی داره برای انتقاد ازش بهترین فرزندان این خاک را به ۲۰۹ انتقال میدن.همه‌مان اگر سکوت کنیم با ساعت ها باران هم آمرزيده نمی شویم .برادر علی یادت باشه که باران می خواهیم بی هیچ تحمیلی
هوا می خواهیم بی هیچ کتمانی در این هوای بارانی تو را ازاد می خواهیم بی هیچ تحمیل کتمانی. پس بدون هیچ مرز بندی باید تلاش کرد که از سیاه سیاهچال رها شوی.راستی چقدر ار انقلاب ۵۷ دور شدیم .ميان اين مردم با آن ملت اگر نگوئيم بيشتر، سي سال فاصله هست سي سال پر حادثه…حالا فهمیدم چرا نمی شود در حکومت های نیم بند دموکرات از ازادی حرف زد؟نگاه کنید!

عکس تو را برای روزنامهها میفرستم برای ستون " گمشدههادر اوین " میدانم که برای پید اکردنت باید جایی حواشی فراموشی انسانیت تفتیش کنیم و احتمالاً حالا دیگر داری بازجویی میدهی برای حرف زدن یا نوشتن اما به قول فروید :مردم استخوان‌های ازادی خواهی را از در بیابانهای اطراف فراموشی ازادی و اگاهی دفن کرده اند.

حالم بهم میخوره از ادم هایی که امروز رشنفکرانه از حاکمت در برابر هر انقادی دفاع میکنند .ادمهایی که در جوانی روی دیوارها شعار مینوشت وقتی که پیر شدند برای مبارزه با حکومت اسکناسها را واژگون در کیف پولاش میگزارند من خاطرات را را در باغچهای اطراف دیدار هایم کاشتهام برادر و هر روز به آن آب میدهم تا از دادگاه به خانه ات باز گردی!

دلیل نوشتن

yuyop — Sun, 03 May 2009 12:36:52 GMT

خبر کوتاه بود .اما ادمی را به فکر کردن وادار میکند که براستی جایگاه گناهکار و متهم چقدر در چرخش است.در ميان بهت و شگفتي همگاني، "دلارا دارابي" بامداد روز جمعه و پيش از طلوع آفتاب در زندان مركزي شهر رشت اعدام شده است . دلارا دارابي، دختري 23 ساله بود كه در 17 سالگي...
مهم نیست مهم اینکهالان زیر خربار ها خاک داره به ادم بودن خیلی ها شک میکنه .به خانواده مقتول تبریک میگم…. به راستی که مادرانها در ارامش به اینرفتارشون افتخار میکنه. حتم دارم که خانواده خانم مهین هنوز ناراضی هستند که نتوانستند با ۲۳ ضربه چاقو دلارا را بکشند! خیلی.خیلی خیلی دیر شده.کار از کار گذشت. خاک بر سر ما که کشورمون همچین روشنفکرا و فعالایی داره..
آیا آن جوان که زمانی دلارا دل در گروی او داشت و گناه او گردن گرفت تا امروز نباشد باقی عمر را در آرامش خواهد گذراند؟
آیا خانواده مقتول که بی شک می دانند دلارا قربانی شد تا کینه توزی آنان سیراب گردد باقی عمر را در آرامش خواهند گذراند؟
آیا اینان از نگاه مردمانی که هر روز می بینند که با زبان بی زبانی بر آنان نفرین می کنند رهایی خواهند داشت؟
داستان دلارا به پایان نرسیده است و یقین داشته باشید ادامه ای خواهد داشت تا به جاودانگی دلارا.

با ريشخند به ما بنگرد از بلندای ستيغ خويش......

yuyop — Wed, 24 Oct 2007 12:37:18 GMT

در بند تا ابد ، بيمناک ، خرد و تهی

در بند بسته به تخته‌ی مرمر وجود

افلاک بی‌ تفاوت می‌چرخند

و می‌گويند با « آواز » خاص مردگان

و ما چون بوزينه‌گان اهورايی بی‌تفاوت

به خوبی مار در آستين می‌پروريم

خوراک می‌دهيم ابلهانه ، از شير عشقمان

تا باد به تن اندازد و برخيزد، در قامت توانمند پاينده

با ريشخند به ما بنگرد از بلندای ستيغ خويش......

حماقت

yuyop — Sun, 07 Oct 2007 15:13:18 GMT

نصب وحشت روی شیارهای مغز

و تجمع حماقت پیرامونِ

که پرسه می زند مرد زن را در کوچه های شهوت

که می جود مرد زن را در کوچه های خیال

که جوش می زند حماقت را پیرامون نصب وحشت

و ل.ا.س می زند دخترک با ش.و.رتش و با س.وت.ین سایز چهل

و ل.ا.س می زند تا پسرک در شلوار و در ش.و.ر.ت و در س.و.ت.ین

و در تکرار می لولند و آبها می پاشند برهم

و در ترنم باران

قصه می خورند ، غصه تنها مرد را

و غصه می خورند ، قصه تنها زن را و چون ماهی بر ساحل می میرند و همچون خفگی با طناب دار

در سایه های بی عدلی و تف

و نگاه پسرک بر تف

تف سربالا

آهای تو با توام ای تنها تپنده تف سر بالا کدام گزینه نیست و گزینه های بی ربط که

که زندگی را می پاشند برجاده

برباران

بر سیلاب

برتماشا ، براکراه

و حماقت برصورت می لولد

و درد در درگاهِ زانوها می پیچد

و کراهت ، م.ق.ع.د. لحظه ها را پاره می کند :

که من هستم

که من هستم؟

و تهوع

و جوی

و تهوع و استفراغ بر دیوار

زنده باد دیوارهای پر از مرده باد

و تکرار تمامی واج ها در ابیات

و تکرار

...

فعلاً باید انزوا را روی کاغذ استفراغکنم

yuyop — Fri, 14 Sep 2007 18:54:18 GMT

یادم باشد، نامه ای به خودم بنویسم و در آن متذکرشوم که چقدر دوست می داشتم.

فعلاً باید انزوا را روی کاغذ استفراغ کنم و خیال را از پنجره هایِ سیاهِ مسدود به جولانگاهِ گذشته به پروازدرآورم؛ همه چیز چه سخت و دردآور شده، زمان بر پوستِ بطالت تازیانه می زند و کراهت روی فرقِ سرم سوهانِ درماندگی میکِشد.

گل آبی کوچک نیز حتی دیگر باور ندارد حرفهای کودک گریان قلبم را و کاش میشد به سادگی کتابهای عاشقانه پانزده سالگی حرفهای نه چندان آشنا در جهان امروز را گفت کاش در پایان فیلم همه چیز به خوبی تمام میشد

دخترک قصه شاهزاده اش را پیدا میکرد حتی به سادگی او را میبخشید و عشق ها با قدرتی عجیب بعد از بیست سال نیز زنده میماند. اما اینجا توی دنیای واقعی...........

هیچ چیز به باور نمیرسد.

کنار ثانیه هاا که می نشینم، تنها عبورِ حماقت را می بینم، انگار که محکوم به دیدنِ پلیدی های ازلی شدهام و بی پلک باید تاریکی ها را ببینم، چه دشوار و سهم ناک است که بی پلک به دنیا بیایی و نتوانی حتی برای لحظهای چشمانت را از دیدن بازداری، آه ای چشمانم! یادم باشد نامه ای به خودم بنویسم و در آن متذکرشوم که چقدر چشمهای بی پلکم را دوست می داشتم فعلاً باید انزجار را روی کاغذ بالابیاورم و خیال را چنان از لایِ درهای بسته ی مسدود به آسمانِ گذشته به پروازدرآورم، تا همه ی دردها را جانی دوباره بخشم و حیاتِ بطالت را زنده کنم،در ذهنم چه چیزهاییست، زمستانِ سرد و جان گدازِ سرما، با جوراب هایِ پاره و کتی که سرآستینِ چپش پاره و سرآستینِ راستش نخ نما شده و آستینِ راست به آستینِ پاره ی چپ دهن کجی می کند و سرما از نوکِ پاره ی جوراب، مغزِ استخوان را میسوزاند و کراهت از آستین به گریبان فرومی رود و در قلبم فرومی ریزد. حواس چه زجرآورند، حواسِ پنج گانه، میخواهند مرا داخلِ پارچه ی سفیدی با بویِ تندِ کافور بپیچند و در عینِ حال میخواهند وجودِ خودم را به رخم بکِشند، اما من پیش از این با دو عدد تیغ به حمام رفته ام و تمامِ شریانها را پیداکردهام، چرا که چشمانم پلک ندارند که حتی لحظه ای از دیدن بازایستند پس یادم باشد نامهای به خودم بنویسم و در آن متذکرشوم که چقدر شاهرگهای حیاتم را دوست می داشتم،فوّاره ی خون کف حمام را سرخ می کند.

من ایستادهام و حریصانه استفراغکردنت را تماشامیکنم

yuyop — Mon, 30 Jul 2007 10:41:18 GMT

حقیقتاً که زندگیِ مرگبار چنین است: زندگیکردن برای دیگران، نه برای خودت و احمقانه برای رسیدنِ مرگ لحظهشماری کردن و هراسِ دهشتآورِ مرگ را تحمل کردن، اما در دل آرزویِ آنرا هم داشتن.

آری چنین است که کودکی میکوشد و به میانسالی میرسد و سرانجام به پیری میرسد، اما هرگز از فرجام خبری نیست.

زندگی کارکردن و بیهوده جهدکردن برای دیگران، یا برای دولتها –چه فرقی دارد نوکرِ شخص یا نوکرِ دولت بودن- بردگی، اسارت است و زندگی این است، زندگی مرگبار همین است، تلاشهای بیهوده، غوطهور در بیفکریها و مشغلههایِ کاذبِ زودگذر، دلفریبیها و دلخوشیهای گولزننده و شمارش دقایق، همچون شمردنِ نبضِ محتضر در بستر آماده برای مرگ.

آیا این عشق به مرگ است یا هراس از آن که بدینگونه، زندگی را قابلتحملمیکند، یا امیدی بینور دردوردست کورسو میزند و نجوایِ سعادت، چنان نحیف، اما تأثیرگذار، انسان را گولمیزند، تا آدمی تن به هر حقارتی بدهد، آدمی حریصانه پولها را میشمارد، جای هدف و وسیله عوضمیشود و همه چیز گیج و مبهم چنان زندگی را رمزآلود مینماید که کمتر کسی اصلاً به آن فکرمیکند، چنانچه هرگز کسی به بدیهیات نمیاندیشد، اما هراسانگیزترینها همیشه در بدیهیات نهفتهمیمانند، خدایِ بدیهی شده، زندگی بدیهی، همه چیز تکراری و روزمره گشته و بیدلیل همه به دنبالِ پولند، چه واژهی تهوعآوری، گیرم پول را برای اهدافِ مقدست بخواهی مثلاً برای هنر اما تناقض در این است که زمانی که دنبال پول بروی دیگر به هدفت نمیرسی، اگر هم از اول پول داشتهباشی که دیگر دنبال هدفِ مقدس نمیروی...

گاهی لازم میبینی که در کوچه و خیابان استفراغ بزنی...

دیگر تو کنارِ دیوارهای کوچه نمیشاشی، دیگر دیر شدهاست،

من ایستادهام و حریصانه استفراغکردنت را تماشامیکنم.

در تمام کوچهها و خیابانها استفراغ کن،

کثافت همه چیز را فرا گرفته...

گاه عابران بند آبي‌ مي‌شوند

yuyop — Thu, 19 Jul 2007 00:27:18 GMT

تو اسمم را گذاشتی زشت ترین اشتباه

پس چرا به نمی خندی؟
گریه ات را دوست ندارم

راستی
چگونه باید تمام این عقوبت را
به کسی دیگر نسبت داد
و خود آرام از این خانه به کوچه رفت
صدا کرد
گفت : ایا شما می دانستید
من اگر سکوت را بشکنم
جبران لحظه هایی را گفته ام
که هیچ یک از شما در آن حضور نداشتید
اگر همه ی شما حضور داشتید
تحمل من کم بود
مجبور بودم
همه ی شما را فقط با نام کوچکتان
صدا کنم

آرش سیگارچی!!!!!

yuyop — Mon, 09 Jul 2007 09:34:18 GMT

. سگ که پر طرف دارتر هست ...........................................................

yuyop — Wed, 27 Jun 2007 15:10:18 GMT

...

................

.........دلم نمی خواد بخونیش بعد هم از سر روشنفکری دست به چونه بزنی و بگی :عجب...بچاره جوانک دیوانه شده!!!!!!!........

عاليجناب

yuyop — Wed, 20 Jun 2007 10:17:18 GMT

كاري از دستتان ساخته نيست

ميان عاليجناب هايتان فرياد هايم را مي توانيد شطرنجي كنيداما